{Wolf World}

Informacja !

Informuje,że założyłam forum.Forum nosi nazwę www.wolf-world.forum.pclab.pl.Zapraszam!

Wolf world 3/01/2008 14:52:33 [komentarzy 1] Komentuj

Pewna rzecz

Widzę,że nie którzy zainteresowali się wilkami,tym bardziej,że jest ich coraz mniej.Jeśli ktoś chce to niech się do mnie przyłączy.A teraz ważna sprawa:jeśli chcesz pomóc w ratowaniu wilków wystarczy twój głos w komentarzu lub wklejenie obrazka(który zaraz zobaczycie).Zapraszam do tego!

Wolf world 2/01/2008 19:08:37 [komentarzy 1] Komentuj

O wilku

Wilk przypomina postacią bardzo dużego, wysokonogiego, chudego lecz silnego psa o zwisającym ogonie. Długość ciała wynosi około 1,15m, zaś puszystego ogona 45cm, wysokość w kłębie osiąga 85cm, ciężar zaś 35-60 kg.(największe osobniki osiągają do 1,5m, ogon 50cm a masa 75kg) Futro krótkie na głowie i kończynach, jest na grzbiecie i wokół szyi dłuższe i gęstsze, ma barwę brudno żółtą z domieszką szarości. Na uszach i pysku sierść jest lekko rudawa, zaś na łapach ma kolor ochry. Na tylnych kończynach widać czarnawe smugi biegnące w poprzek napięstka. W okolicach północnych futro występujących tam wilków jest dłuższe i gęstsze niż u osobników żyjących w okolicach leżących bardziej na południe. Oczy osadzone są ukośnie, uszy sterczą do góry.

Wilk zamieszkuje ustronne, ciche okolice i dzikie ostępy, a mianowicie gęste mroczne lasy, trzęsawiska o miejscach na przemian bagnistych i suchych, a na południu - stepy.
W środkowej Europie znajduje się, względnie znajdował, tylko w wysokich partiach gór.
Na południu, wschodzie i północy zamieszkuje lasy we wszystkich strefach wysokości, a nawet niezbyt duże zarośla krzaczaste, jak również kępy na moczarach i bagnach, gąszcza trzcinowe, a nawet pola kukurydzy i to nieraz w najbliższym sąsiedztwie ludzkich osad, których unika, o ile głód nie doskwiera mu zbyt silnie. Gdy sprawy rozrodu i wychowu młodych nie stoją na przeszkodzie, rzadko pozostaje przez czas dłuższy na jednym i tym samym miejscu, a raczej wałęsa się w dość dużym promieniu, opuszcza daną okolicę na parę dni lub tygodni, a potem wraca znowu na dawne miejsce pobytu, by tam ponownie pozostać na pewien czas.

Latem wilki za dnia drzemią a nocą wyruszają w poszukiwaniu pożywienia, zdarza się że za dnia także wędrują, Zimą mogą być aktywne całą dobę zależnie od sytuacji. W okresie letnim gdy żyją mniejszymi watahami polują raczej na zwierzynę mniejszą taką jak myszy czy zające, sporadycznie na zwierzynę płową, ale wówczas tylko na osobniki nie nadążające za stadem - młode, stare, czy chore. W okresie zimowym liczniejsze watahy polują na zwierzynę łowną większe stado jest wstanie upolować dużego zwierza bez większych problemów. Wilki posiadają skomplikowane systemy wybierania ofiar jak i polowania. Są szybkie i odporne na zmęczenie, potrafią w ciągu jednej nocy przebiec ponad sto kilometrów, mogą więc powiększać swoje terytorium łowieckie bez konieczności zmiany gniazda. Nawet karmiące wadery mają zwyczaj oddalania się od nory na znaczną odległość. Dopiero gdy brak zwierzyny w lasach i zaczyna doskwierać im głód zbliżają się do ludzkich osad. Na terenach o dużej gęstości zaludnienia wyjątkowo tylko pojawia się przed zapadnięciem zmroku.

W czasie wiosny czy lata żyje samotnie , względnie we dwójkę lub trójkę, jesienią rodzinami, w zimie zaś w mniej lub bardziej licznych gromadach, zależnie od tego czy dana okolica sprzyja zbieraniu się w watahy, czy nie. Gdy napotka się wilki we dwójkę to najczęściej stanowią parę. Wilk, gdy raz już wejdzie w skład watahy, wszystko zaczyna wykonywać wspólnie, pomaga innym osobnikom należącym do tego stada. Wataha najczęściej składa się z jednej rozmnażającej się pary i ich potomstwa z danego roku i lat poprzednich. Spotyka się grupy liczące od 2 do 20 wilków, jednak najczęściej 5-8.Osobnikami dominującymi są wilki tworzące parę rodzicielska basior i wadera "alfa". Między nimi a osobnikami będącymi niżej w hierarchii istnieje duży dystans, szczególnie w czasie sezonu rozrodczego. Tuż poniżej pary "alfa" w strukturze socjalnej znajduje się samiec "beta", którego rola jest również bardzo ważna. W watahach o wyraźnie ukształtowanej strukturze socjalnej mogą znajdować się osobniki "odrzucone" przez grupę. Mają one tak niską pozycję, że unikają ważniejszych członków grupy i pozostają na peryferiach życia watahy.

Wiosną po trwającej 8-9 tygodni ciąży, wilczyca wydaje na świat od czterech do ośmiu, a nawet dwunastu szczeniąt, które rodzą się ślepe. Otwierają oczy po 9-15 dniach. Półroczne wilczki zaczynają towarzyszyć matce w polowaniach. Dojrzałość osiągają po ok 22 miesiącach. Rodzimą watahę mogą opuścić w wieku od 9 do 28 miesięcy, czasem zdarza się że pozostają dłużej.

WIlki mają bardzo skomplikowany system porozumiewania się, dużą role odgrywa mowa ciała, ale także różnorodne odgłosy (szczekanie i wycie).
Niegdyś wilk był zaciekle tępiony, co doprowadziło do drastycznego spadku pogłowia tego gatunku. W wielu krajach wzięty pod ochronę, w Polsce, poza niektórymi rejonami (części województw podlaskiego i podkarpackiego), objęty całkowitą ochroną gatunkową.

Wolf world 29/12/2007 11:37:50 [komentarzy 2] Komentuj

Wilcze przysłowia

Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.

Ciągnie wilka do lasu

Chcesz mięso jeść, idź za wilkiem ogon nosić.

Chłop narajony, a wilk chowany jedną drogą chodzą.

Człowiek człowiekowi jest wilkiem.
[Plaut (Titus Maccius Plautus, ok. 250 - 184 p.n.e.)]

Dla wilka las, dla gołębia strzecha.

Drze koza łozę, wilk zaś drze kozę.

Gdy w Nowy Rok skwar i upał, baran wilka będzie chrupał.

Głupiego wilka i cielęta liżą.

Gonić wilka, a drzeć łyka.

Jak wilk komarowi pomoże, to i komar konia zmoże.

Jeżeli lis dochrapie się jakiegoś urzędu, będzie urzędował jak wilk.
[Przysłowie niemieckie]

Kiedy idziesz do wilka na ucztę, weź psa z sobą.

Komu się szczęści, to mu i wilk woły popasie.

Koń na żelazo, lew na ogień, wilk na powróz nieradzi nacierają.
[Przysłowie rosyjskie]

Kto boi się wilków, nie powinien chodzić do lasu.

Kto by tam się wilka bał! [Ted Sears (1900 - 1958)]

Kto ma kobyłę ze źrebięciem, to ma wilka zięciem.

Litość dla wilków jest niesprawiedliwością wobec owiec.
[Przysłowie rosyjskie]

Mów wilkowi pacierz, a wilk woli kozią macierz.

Na wilka okrzyk, a niedźwiedź pszczoły drze.

Natura w las wilka prowadzi, z natury ludzie grzeszyć radzi.

Nie chce wilk na deszcz kaptura.

Pochlebcy wydają się być takimi przyjaciółmi, jak wilki psami. [Champs]

Ponieważ więc książę obowiązany jest umieć używać bestii,
powinien sobie wybrać lisa i lwa,
lew bowiem nie poradzi przeciw sieciom,
lis nie poradzi przeciw wilkom.
Należy więc być lisem, aby się poznać na sieciach,
i lwem, aby odstraszać wilków.
[Niccolo Machiavelli (1469 - 1527)]

Ptaka po pierzu, wilka po sierści, a z mowy człowieka poznasz.

Stara koza i na wilka ma sposób.

Wilk chroni owcę przed lisem, ponieważ on sam chce ją zjeść.
[Przysłowie bułgarskie]

Wilk dotąd trzyma przymierze z barany, dokąd syt leży ich mięsem napchany.

Wilk leżąc nie tyje.

Wilk nie winien temu, że Pan Bóg stworzył go wilkiem.

Wilk psa się nie boi, tylko nie lubi jego szczekania.

Wilk, niech jak wilk żyje, w lisią skórę się nie kryje.

Wilka nogi karmią.

Wilka szuka, a ślad jego ujrzawszy ucieka.

Wilki są chyba szlachetniejsze od owiec, z trudem
wyobrażają sobie istnienie bez tych ostatnich,
zaś owce? Szkoda mówić.
[Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909 - 1966)]

Z wierzchu owca, wewnątrz wilk.

Z wilka nie uczynisz barana.

Zachciało się kozie męża, poszła za wilka.

Złego psa prędzej wilki zjedzą.

O wilku mowa, a wilk tutaj. (nadesłała Joanna Cybulska)

Nie taki wilk straszny jak go malują. (nadesłał Wilczy)

Nie wywołuj wilka z lasu. (nadesłał Wilczy)

Wilk syty i owca cała. (nadesłał Wilczy)

~ ~

Przysłowia nadesłane przez "Waderę":

Bierze wilk i liczone. (polskie)

Gdy wilk się zestarzeje, skubie go i wrona. (polskie)

Jak wilk głodny, to się i krowie ogonem kłania. (polskie)

Kto chce z wilkami przestawac, musi wyć jak one. (polskie)

Nie za to przecież wilka bijš, że szary, lecz za to, że owcę zjadł. (polskie)

Póki świat światem, wilk owcy nie będzie bratem. (polskie)

Ten, kto ma wilka i lisa sšsiada, nie zawsze z czasem sypia i dojada. (polskie)

Trudno sadzać wilka na barana, jak jest syty. (polskie)

Wilki ci i złodziej po nocy wędrujš. (polskie)

Wilk głodny krąży, gdzie owce czuje. (polskie)

Wilk morduje dla strawy, człowiek dla zabawy. (polskie)

Wilk pacierza nie mówi ani się nie myje, a też żyje. (polskie)

Wilk wilka nie szczuje. (polskie)

Choćbyś życie swe włożył w wilka wychowanie, szkoda trudu; wilk wilkiem i tak pozostanie. (perskie)

Kto przebywa z wilkami, nauczy się wyć. (angielskie)

Lepsze jest ukąszenie jednego wilka niż dziesięciu psów. (tureckie)

Nie dawaj wilkowi paść owiec i nie noś ognia w podołku. (tuwińskie)

Nie strasz wilka owczą skórą. (gagauskie)

Rozszarpiš tego wilki, kto się owcą stanie. (niemieckie)

Stary wilk jest igraszką dla psów. (gruzińskie)

Wilk lubi mglistą pogodę. (osmańskie)

Wilk to rzecz zgubna dla stajni. (łacińskie)

Wilk zmienia sierść, ale nie zmienia natury. (armeńskie)

Wilk żałuje tego, co zostawił, pasterz- tego, co wilk porwał. (armeńskie)

Dziękujemy ci "Wadera" ;-)

~ ~

Czym byś wilka nie karmił, zawsze na las spogląda. (nadesłał: Krzysztof Jamrozik)

Głód wywabia wilka z lasu. (nadesłał: Krzysztof Jamrozik)

Tylko człowiek wilkiem patrzy, wilk głodem. (nadesłał: Daniel Dąbkowski)

Wolf world 29/12/2007 11:36:40 [komentarzy 0] Komentuj

Historia

Jeszcze w obecnych czasach wilk jest rozpowszechniony, chociaż zamieszkiwany przezeń obszar został wskutek zaciekłego tępienia tych zwierząt silnie ograniczony. Zwierzę to występuje po dziś dzień w części Europy, ale zniknęło prawie całkowicie z okolic gęsto zaludnionych, przede wszystkim ze środkowej Europy. Z wyjątkiem Niemiec, Szwajcarii, Danii, Holandii i Wielkiej Brytanii można go spotkać prawie w każdym kraju, zdarza się nawet na Sycylii, a w północnej i wschodniej Europie oraz w przyległych do niej częściach Azji jeszcze i teraz można natrafić na większe jego ilości.

Na wilka czyniono obławy na wielką skalę, zwłaszcza w Saksonii, tak że w latach 161-1717 zabito nie mniej niż 6937 sztuk, w rezultacie czego po roku 1750 nie pozostał tam już bodaj ani jeden egzemplarz. W Hesji ostatniego wilka uśmiercono w roku 1841, a w Eifel taki epigon padł od kuli w roku 1888. W Zagłębiu Saary w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVIII wieku zabito jeszcze ponad 30 wilków, ostatni dostał się do paści 26 listopada 1891 r. w Linsler Hof w obwodzie Saarlautern.

Historia ochrony wilka w Polsce:

Źródło: Centrum Monitoringu Wilka

- I poł. XIX w - pierwsze dokumenty dotyczące wilka w Wielkim Księstwie Poznańskim;

- 1846 r. - carska ustawa o tępieniu wilków; premie wypłacane przez powiatowe urzędy skarbowe; ogon i uszy stanowiły dowody i podstawę do wypłaty;

- 3.XII.1927 r. - rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej wprowadzające nowe prawo łowieckie, jednolite dla całego państwa; uznanie wilka za dzikie zwierzę łowne z całorocznym okresem polowań; uznawany za bezwzględnego szkodnika, możliwość tępienia wszelkimi sposobami - żelaza, potrzaski, sidła, pułapki;
- poł. lat 30-tych - nowelizacja ustawy łowieckiej; propozycja wprowadzenia czasowej ochrony - ożywione dyskusje; domagano się całkowitego wytępienia wilków jako bezwzględnych szkodników przy użyciu wszelkich możliwych sposobów lub utrzymania ich jedynie w rezerwatach;

- 29.I.1955 r. - uchwała Rady Ministrów w sprawie tępienia wilków, nakładająca na Wojewódzkie Rady Narodowe obowiązek rozpoczęcia ich eksterminacji; nagrody za zabicie wilka (1000 zł w czasie polowania indywidualnego; 500 zł w czasie zbiorowego i 200zł za wybranie szczenięcia z gniazda - przy średniej płacy w przemyśle w 1955 r. równej 1100 zł);

- 7.XII.1955 r. - wyłączenie wilka ze spisu zwierząt łownych;
- 2.I.1956 r. - zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego powołujące komisarzy wojewódzkich d/s tępienia wilków, dopuszczenie stosowania trucizn;

- 17.VI.1959 r. - ustawa sejmowa o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim; status prawny bez zmian; wilk nie został uznany za zwierzę łowne;

- 1960 r. - wzrost wysokości nagród za zabicie wilka do 1200 zł;

- 1964 r. - wzrost wysokości nagród do 1500 zł; - początek lat 70-tych - pierwsze głosy w prasie i wydawnictwach naukowych wskazujące na konieczność ochrony w celu niedopuszczenia do całkowitego wyginięcia wilków;

- 5.VII.1973 r. - zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w sprawie zmniejszenia liczby wilków; niewielkie złagodzenie sposobu traktowania wilków; przeniesienie obowiązku zajmowania się tępieniem wilków z komisarzy na nadleśniczych, czyniąc ich odpowiedzialnymi za stan wilków w terenie; wprowadzenie zakazu trucia wilków; podniesienie nagrody zabicie wilka do 3000 zł; w woj. rzeszowskim, w woj. białostockim i lubelskim utrzymano nagrodę w wysokości 1500 zł, w pozostałych województwach nagrody zniesiono (wilków i tak już tam nie było ) - przeciętna płaca w przemyśle w 1974 r. - 2870 zł;

- 17.XI.1975 r. - rozporządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego; wpisanie wilka na listę zwierząt łownych; zniesienie nagród za zabicie wilka; wprowadzenie okresu ochronnego od 1 IV do 31 VII na terenie całego kraju z wyjątkiem województw: krośnieńskiego, przemyskiego i nowosądeckiego, czyli w miejscach gdzie wilki przetrwały w największej liczbie nadal były tępione;

- 30.XII.1981 r. - rozporządzenie MLiPD wprowadzające okres ochronny na terenie całego kraju;
- od 1984 r. - wypłacanie myśliwym za zabicie wilka tzw. zryczałtowane koszty pozyskania w wysokości 5000 zł;

- 1989r. - odstąpienie od centralnego wyznaczania odpłatności za pozyskanie zwierzyny, także wilka. Myśliwy musiał od tej pory płacić za odstrzał. Za udane polowanie trzeba było zapłacić sumę równą w przybliżeniu średniej miesięcznej płacy w sektorze uspołecznionym;

- 13.IV.1992r. - rozporządzenie Wojewody Poznańskiego w sprawie gatunkowej ochrony zwierząt - ochrona wilka w poznańskiem.

- 1992 r. - podobne rozporządzenie w województwie pilskim;

- 1992 r. - podobne rozporządzenie w województwie gorzowskim;

- 6.I.1995 r. - rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt - całkowita ochrona gatunkowa wilka z wyjątkiem woj.: krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego;

- 20.II.1995 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie okresów polowań na zwierzęta łowne; wprowadzenie okresu polowań od 1 XI do końca lutego na terenie woj.: krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego.

- 30.IV.1995 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie uznania niektórych gatunków dzikich zwierząt za łowne oraz wyłączenia niektórych gatunków ze spisu dzikich zwierząt łownych; uznanie wilka za dzikie zwierzę łowne na terenie woj.: krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego;

- 1995 r. - rozporządzenia wojewodów przemyskiego i suwalskiego w sprawie ochrony gatunkowej wilka na terenie ich województw;

- 14.IV.1998 r. - rozporządzenie Ministra OSZNiL w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt wprowadzające całkowita ochronę gatunkowa wilka na terenie całego kraju.

Wolf world 29/12/2007 11:36:01 [komentarzy 0] Komentuj

Odmiany

WILK SZARY (Canis lupus lupus) - ssak z rodziny psów, z rzędu drapieżnych, występujący w lasach i na stepach Eurazji.(głównie w Hiszpanii, we Włoszech, na terenach byłej Jugosławii i Grecji, na półwyspie Skandynawskim oraz na terenach krajów byłego związku socjalistycznego) Niegdyś wilk był zaciekle tępiony, co doprowadziło do drastycznego spadku pogłowia tego gatunku. W wielu krajach wzięty pod ochronę, w Polsce, poza niektórymi rejonami (części województw podlaskiego i podkarpackiego), objęty całkowitą ochroną gatunkową.

~ ~

Canis lupus OCCIDENTALIS - Jest masywniejszy od wilka europejskiego zamieszkuje Amerykę Północną.

~ ~

Canis lupus NUBILUS - Wilk ten jest błędnie nazywany wilkiem białym, nazwę tą zdobył dzięki bardzo jasnemu umaszczeniu. Zamieszkuje Amerykę Północną.

~ ~

WILK "MEKSYKAŃSKI" (Canis lupus rufus) - Zamieszkuje obszar Teksasu. Jest znacznie mniejszy od innych wilków.

~ ~

WILK BIAŁY zamieszkuje północne podbiegunowe krańce Ameryki Północnej, siejący postrach wśród reniferów i piżmowców.

~ ~

WILK GRZYWIASTY (Chrysocyon brachyurus), ssak z rzędu drapieżników z rodziny psowatych. Występuje w Ameryce Południowej: Argentynie, Brazylii. Zasiedla otwarte sawanny, mokradła porośnięte wysokimi trawami. Lasy odwiedza bardzo rzadko. wyglądem przypomina lisa na szczudłach, ale jest dużo większy od lisa i porusza się inochodem (tzn. jednocześnie stawia na ziemię obie prawe lub obie lewe nogi). Uszy maja duże, tępo zakończone, pysk wšski i długi, przypalany u końcówki, na karku ma czarną lub ciemno rudą "grzywę", sierść ma rudą. ogon ma krótki puszysty biały na końcówce, a nogi do kolan czarne. Jest zwierzęciem wszystkożernym. Poluje na gryzonie, ptaki, owady, niekiedy wyrządza szkody jako złodziej drobiu. Jego przysmakiem są rozmaite owoce. Ciąża trwa 60-64 dni, a w miocie jest od 1 -6 młodych.

~ ~

WILK TASMAŃSKI,wilk workowaty (Thylacinus Cynocephalus), ssak z rzędu torbaczy, jedyny gatunek reprezentujšcy rodzinę wilków workowatych (Thylacinidae). Wzrostem i pokrojem przypominający ogara. Długość głowy i tułowia 100-110cm. ogona ok. 50cm. Grzbiet i boki ciała są płowo-szare lub żółtobrunatne, od połowy długości do ogona znajduje się od 13 do 19 czarno-brunatnych poprzecznych pręg, dzięki którym zwierze te nazywano też "tygrysem tasmańskim". Pysk ma duży zwężający się ku nosowi, szary z niewyraźnymi białymi plamami, uzębienie typowe dla drapieżników. Ma spiczaste uszy oraz duży, prosty, bardzo gruby u nasady i tępo zakończony ogon. Wilk workowaty jest stopochodny, zamieszkuje tereny stepowe i górzyste. Prowadzi nocny tryb życia, ociężały i leniwy za dnia, po zmroku staje się lekki i z zadziwiającą zręcznością porusza się wśród skał. Jest płochliwy. Poluje samotnie, parami lub w gromadach rodzinnych na kangury i drobne kręgowce. Żywi się również owocami. W miocie ma od 2 do 4 młodych. Torba ma kształt półksiężyca zawiera 4 sutki i jest otwarta w czasie wychowywania młodych. do ok. 1000 r. n.e. zamieszkiwał Australię, gdzie zapewne uległ konkurencji psa dingo, zachował się na Tasmanii, lecz od ok. 1930 prawie całkowicie wytępiony przez hodowców owiec.
Obecnie przypuszcza się, że jest to już gatunek wymarły.

~ ~

WILK FALKLANDZKI (Dusicyon australis) - Żył na Falklandach gdzie ok. 1876r. został całkowicie wytępiony przez osadników.

~ ~

Wolf world 29/12/2007 11:35:17 [komentarzy 0] Komentuj

MYŚLIWI ŻĄDAJĄ DZIESIĄTKOWANIA WILKÓW 3.IV.2006.

Polski Związek Łowiecki wystosował do ministra środowiska, Jana Szyszko, prośbę o zgodę na umożliwienie corocznych odstrzałów 60 wilków w okresie pomiędzy 1 września a 31 marca. Argumentacja PZŁ jest przy tym absurdalna - wniosek swój uzasadniają tym, że...w Grecji i Finlandii się poluje. Myśliwych poparli też bieszczadzcy hodowcy owiec i tamtejsze samorządy Liczebność wilków w Polsce wg badań naukowców z Zakładu Badań Ssaków Polskiej Akademii Nauk szacowana jest na liczącą od 446 do 625 osobników (uśredniając: 535; z kolej w badaniach z 2004 ustalono wielkość populacji na 510). Tymczasem myśliwi z Polskiego Związku Łowieckiego mówią o większej ilości: 1200-1300. Różnice mogą wynikać m.in. z faktu, że o ile naukowcy liczą wilki według tropów, o tyle myśliwi według okręgów łowieckich (jednak terytoria wilków często przecinają kilka okręgów - co skutkuje kilkukrotnym liczeniem tych samych osobników). Co ciekawe mimo opinii biologów z PAN bieszczadzkie samorządy manipulację liczbami zarzucają... ekologom. Przyjmując liczby podawane przez biologów odstrzał 60 wilków oznacza odstrzał ponad 10 procent populacji. Skutki polowań mogą być jednak gorsze - polowania grożą rozbiciem watah, a to w konsekwencji np. do śmierci wilczych szczeniąt. Co więcej rozbicie watah może spowodować częstsze przypadki ataków drapieżników na stada hodowlane (rozbitym watahom trudniej jest polować na dziką zwierzynę). Gdy w zimie 2002 ówczesny wojewoda podkarpacki, Zdzisław Siewierski, apelował do ministerstwa o zgodę na odstrzał 50 wilków dopiero protesty sprawiły, że ministerstwo poprosiło o opinię Państwową Radę Ochrony Przyrody. Rada wydała opinię negatywną, dzięki czemu odstrzału nie było. Jeśli chcecie pomóc wilkom, wysyłajcie do Ministerstwa listy z prośbą o odrzucenie wniosku Polskiego Związku Łowieckiego. W liście można też apelować, by Ministerstwo zamiast odstrzałów rozpoczęło promocję metod ochrony hodowli. Ponieważ niedawne protesty przeciw zimowym odstrzałom wykazały, iż pracownicy Ministerstwa mają kłopoty z obsługą internetu (patrz wcześniejsze wiadomości na stronie), tym razem protesty wysyłamy PRZEDE WSZYSTKIM pocztą tradycyjną (jeśli to możliwe listem poleconym, w ostateczności może być też zwykły) na adres:

Sz.P. Jan Szyszko
Ministerstwo Środowiska
ul. Wawelska 52/54
00-922 Warszawa

Wolf world 29/12/2007 11:29:21 [komentarzy 0] Komentuj

O wilkach troche

Charakterystyka wilka
Waga: 30-80kg.
Wysokość w kłębie: 60-90cm.
Długość ciała (bez ogona): 97-140cm.
Uszy: Uszy wilka mają długość około 5cm., są sterczące i zaokrąglone
Oczy: Mają złotą tęczówkę, są otoczone czarną obwódką.
Pierś: Jest wąska a przednie kończyny sprawiają wrażenie wbitych w klatkę piersiową.
Ogon: Jest zwieszony w dół i prosty a ponadto długi i puszysty. W odległości 1/3 od nasady ogona występuje koliste skupienie czarnych włosów.

Wilk to zwierze, które należy do rzędu drapieżnych i rodziny psowatych. Samce są większe od samic. Żyje od 8 do 10 lat na wolności i do 16 lat w niewoli (ze względu na dostęp do pokarmu). Występuje w lasach, na równinach, pustyniach i na terenach górskich. Wilk szary zamieszkuje Azje, północne i wschodnie tereny Europy oraz Amerykę Północną. W wyniku zajmowania coraz większych obszarów oraz tępienia przez ludzi na wielu terenach został całkowicie wytępiony. Wilcza grupa żyje na obszarach od 150 do 350km2 na nizinach i ok.100km2 na terenach górskich (w Polsce). Wiele z jego cech fizycznych i osobowościowych jest odzwierciedleniem faktu, iż poluje on w grupie, zabijając i zjadając zwierzęta od siebie większe.

--------------------------------------------------------------------------------
Wilcza rodzina
Wilki żyją w grupach rodzinnych, które są określane mianem watah. Tworzą one jedną z najbardziej zorganizowanych i trwałych struktur rodzinnych spośród kręgowców. Grupy rodzinne charakteryzują się silną strukturą dominacji. W skład tej grupy wchodzą:
Samiec i samica Alfa -Jest to jedyna para rozmnażająca się w całej grupie. Stoi najwyżej w hierarchii i zarządza stadem.
Samiec beta -Stoi w hierarchii poniżej pary alfa.
Szczenięta -Urodzone w ostatnim miocie.
Osobniki podporządkowane: -Potomstwo pary alfa z poprzednich lat.
Omega -osobnik, który jest odtrącany i często atakowany przez innych członków grupy.

Struktura dominacji istnieje oddzielnie dla samic i samców. Wśród szczeniąt też wykształca się podobna hierarchia. Osobniki, które nie potrafią żyć w stadzie (silne, zbyt słabe, konkurujące z przywódcą stada) odchodzą, aby utworzyć nową grupę lub żyć samotnie. Wilki najczęściej łączą się w pary na całe życie i są bardzo przywiązane do swojej watahy. Razem polują, pomagają sobie i przekazują różne informacje np. za pomocą wycia. Oprócz wycia wilki porozumiewają się za pomocą innych odgłosów oraz gestów (np. pozycje ogona). Znaczą one swój teren przy pomocy moczu i odchodów. Daje to informacje innym grupom, na jaki teren nie należy wchodzić (informacje te daje także wycie). Młode wilki uczą się w swoich grupach metod polowania, zasad współżycia z innymi członkami, ustalania swojej pozycji w hierarchii i.t.d. Dlatego niemożliwe jest wykształcenie się w pełni dojrzałego umiejącego żyć w środowisku naturalnym osobnika bez obecności grupy rodzinnej.

--------------------------------------------------------------------------------
Pożywienie
Wilki w Polsce jedzą przede wszystkim zwierzęta kopytne. Preferują one szczególnie jelenie, ponieważ jeleń może zapewnić wyżywienie całej grupie i jest stosunkowo łatwy do upolowania przez nią (np. w stosunku do dzika czy łosia). Zdarza się czasami, że wilki atakują zwierzęta gospodarskie, najczęściej, jeśli są pozostawione bez nadzoru blisko lasu. Mogą one jednorazowo zjeść do 10kg. mięsa, ale średnio jedzą około 5kg. dziennie. Polują one głównie na osobniki słabe, chore i niedoświadczone, dlatego wywierają sanitarno-selekcyjny wpływ na przyrodę. Tak, więc przede wszystkim polują na cielaki, łanie i stare byki jelenia. Podczas rykowiska zdarza się jednak, że atakują silne i dorodne samce jelenia, które są wtedy wyczerpane. W zimie często ułatwia im polowanie oblodzony śnieg, który uniemożliwia szybką ucieczkę ofiar.
---------------------------------------------------------------------------------
Ruja i potomstwo
Wilki żyją w grupach rodzinnych. Tylko para alfa może mieć potomstwo a reszta stada pomaga w jego wychowaniu i zapewnieniu wyżywienia. Ruja trwa u nich od grudnia do marca. Narasta wtedy napięcie pomiędzy poszczególnymi członkami grupy i na jakiś czas grupa się rozprasza. Wilki polują wtedy pojedynczo lub w parach (luty). Ciąża u wilczycy trwa od 60 do 65 dni. W jednym miocie jest od 4 do 7 szczeniąt. Poród i połóg odbywa się w norze. Na początku młode są ślepe i głuche a matka jest karmiona przez całe stado. Szczenięta otwierają oczy po 2-4 tygodniach życia i zaczynają się uczyć od starszych. Młodym pozwala się na wszystko, co nie zagraża życiu ich i stada. Wśród szczeniaków wytwarza się hierarchia ze względu na siłę i zręczność osobników. Po pewnym czasie zaczynają one poznawać środowisko i brać udział w polowaniach. Uzyskują one zdolność rozrodu w wieku około 2 lat. Po tym okresie część z nich odchodzi od stada a część zostaje i wypracowuje sobie miejsce w hierarchii (często nad rodzicami).
---------------------------------------------------------------------------------
Ślady

Trop:
- odciski czterech palców.
- piętki o kształcie sercowatym.
- wyraźnie zaznaczone pazury nie połączone z poduszkami.
- długość śladu 8-13cm.
- szerokość śladu 6,5-10cm.

Wilki przemierzają duże odległości i pozostawiają różne ślady. Główną cechą charakterystyczną po której można poznać trop wilka jest wielkość pojedynczego odcisku łapy. Przednia stopa jest u niego większa od tylnej a jej palce są szerzej rozstawione. Trop wilka ma wyraźnie odznaczone pazury (zdjęcie powyżej). Wilki chodzą przeważnie po linii prostej i pozostawiają ślady stóp tylnich w tej samej linii, co stóp przednich. Długość kroku wynosi u nich w stępie: ok.70cm., a w kłusie od 80cm. do 100cm. Poza tropami wilki pozostawiają także inne ślady. Znakują one moczem teren, co szczególnie dobrze zauważyć przy pokrywie śnieżnej. Podczas znakowania zbaczają zwykle z głównej trasy wędrówki i oddają mocz na pobliskie: drzewa, kamienie, pęki trawy i.t.p. Podczas rui często można odnaleźć miejsca znakowane moczem z krwią. Odchody wilków są duże i walcowate (zwężają się na jednym z końców). Mają średnice ok. 3 cm. i długość od 10 do 20cm. Zawierają zwykle duże ilości sierści i odłamków kości ofiar. Po żerowaniu są z początku ciemne i dość miękkie a później stają się twardsze i szaro-brązowe.

--------------------------------------------------------------------------------
Problemy
Niestety wilki na dużych obszarach są zagrożone wyginięciem. Przyczyną tego jest działalność człowieka (zajmowanie coraz większych obszarów oraz wybijanie wilków). W Polsce wilki były tępione jako zagrożenie dla zwierzyny łownej i zwierząt gospodarskich. Niestety obecnie wiele osób chce tępić wilki uznając je jako zagrożenie dla zwierząt hodowlanych. Tak naprawdę jednak zwierzęta te najczęściej zabijają zdziczałe psy lub wilki, które jako szczeniaki zostały wybrane z gniazd i wychowały się u człowieka (nie boją się ludzi). Zdarza się też, że zwierzęta te zabijają sami właściciele po to by dostać odszkodowanie. Przed nielicznymi wypadkami atakowania zwierząt hodowlanych można się ustrzec za pomocą odpowiednich metod (odpowiedni dozór, psy pasterskie, fladry) dla tego tępienie wilków jest pozbawione sensu. Obecnie w Polsce wilk znajduje się pod ochroną. Mimo to wilki i tak często giną w sidłach kłusowników. Zdarza się też wybieranie młodych wilczków z gniazd i ich mordowanie. Przyczyną tego faktu jest nieświadomość ludzi, co do zwyczajów i sposobów polowania tych zwierząt. Uważa się je za krwiożercze bestie, które polują dla samej przyjemności. (a tak robią tylko ludzie). Ostatnio wojewoda podkarpacki wystąpił do ministra o zgodę na odstrzał 50 wilków (jest to bardzo dużo w stosunku do populacji żyjącej w Polsce) na szczęście wniosek został odrzucony. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat zajrzyj do działu wieści.

--------------------------------------------------------------------------------

Wolf world 29/12/2007 11:26:19 [komentarzy 0] Komentuj

Powitenie+opis postaci

Witajcie!Bloga odwiedziło już pare osób,ale dziś go dopiero otwieram!Opowiadanie jest o wilkach i to już któryś blog o nich jednak to nie to samo.Więc zacznam od postaci.Na dodatek będą tu zawarte informacje o wilkach.

Akai wolf
Jest synem szefa stada.Mądry, sprytny, zakochany w Meldi i rywalizuje z Darkiem.

Meldi
Jest stanowcza i ogólnie sprytna.

Dark
Dark jest przyszłym następcą stada.Najsilniejszy i wogóle naj,naj.

Guardian
Stary zrzęda.Należy do grupy wilków,które zajmują się walką tak jak reszta.On jedyny zna dokładną ich historią.

Link
Linki tak jak wszyscy należy do grupy wilków.Jest bardzo zwinny.

Nerto
Nerto jest bardzo pogodny,mówiąc szczerze prawdziwy optymista.Jednak czasem jego niepowaga pakuje go w kłopoty.

Shikamaru
Shikamaru jest zimny i poważny,można pomyśleć że nie ma uczuć,ale obroni stado.

Umaskid
Umaskid jest szefem stada.Bardzo mądry kieruje stado tak,aby niec im się nie stało.

Wolfeders
Wolfeders omamiony przez zło zdradza swoje stado.

Wolf world 29/12/2007 10:56:42 [komentarzy 0] Komentuj